Soms kom je iets tegen…

…dat je meteen wilt laten zien. Zoals 9 van Shane Acker. Onderstaande korte film komt over drie maanden in full length uit, geproduceerd door Tim Burton. Klikkerdeklik naar de site.

Advertenties

Dark Night Of The Soul

Als u al een baanbrekend stukje muzikale kunst luistert dit jaar, zorg dan dat het Dark Night Of The Soul is: het nieuwe project van Danger Mouse en de band Sparklehorse, met medewerking van onder meer Iggy Pop, Julian Casablancas (The Strokes), Suzanne Vega en Wayne Coyne (Flaming Lips). Dank aan Ziurdt, die me wees op de release. Alhoewel, release? De platenmaatschappij ligt dwars, en even leek het erop dat de plaat het daglicht niet zou zien. Maar Danger Mouse brengt de boel nu in eigen beheer uit. Lees: een limited edition boxset, met een lijvig boekwerk met visuals van de hand van David Lynch, een poster en een blanco CD-R, zodat je de boel er zelf op kunt branden. Toedeloe, platenmij. Bestellen kan hier online. Luisteren? Hier de online tracklist.

Dark_night

De kattentas en de haatmails

Tinkebell is het kunstenaarspseudoniem van Katinka Simonse. U weet wel, de mevrouw van die kattentas. Nee? Nou, Tinkebell is een kunstenares die in haar werk veel met dieren werkt. Of verwerkt, eigenlijk. Zo liet ze voor haar project ‘Save The Pets’ honderden hamsters in kleine plastic ballen rondlopen, en wekte ze de woede van hele volksstammen door in 2004 eigenhandig haar 2-jarige kat Pinkeltje de nek om te draaien en het beest tot een handtas te fabriceren. Hij was volgens de kunstenares al geruime tijd depressief. Hoe dan ook, poes zag er nadien zo uit:kattentas

Te verwachten gevolg: duizenden haatmails van over de hele aarde, uiteenlopend van een simpel ‘Ik hoop dat je sterft’ tot een welluidend ‘I hope you die in great pain burning in hell, sicko. If I ever meet you in the street, I’ll beat you up so hard, that even your own mother won’t recognize you. Fuck you.’ Tinkebells nieuwste project is het boek Dearest Tinkebell, een lijvig werk waarin ze de ontvangen haatmails heeft gebundeld, compleet met foto’s en informatie over alle afzenders. In een wereld van Twitteren, Youtuben en Facebooken is dat echt zo lastig niet. Wat is er nu zo apart aan een boek met een verzameling hatemails? Sandra Smallenburg verwoordde het uitstekend in NRC Next: ‘Het is haast grappig om te zien dat de jongen die Tinkebell in juli 2005 een mail stuurde met de tekst ‘STERF HOER IK GA ZORGEN DAT JIJ UREN LANG GAAT LIJDEN’ een 17-jarige hardrocker uit Naaldwijk blijkt te zijn die op internet naarstig op zoek is naar strips van Jan, Jans en de kinderen. Schokkender wordt het wanneer naast een foto van een keurige Amerikaanse huismoeder – want ook die zijn in het boek goed vertegenwoordigd – een zinsnede te lezen is als ‘what a stupid fucking bitch you are’.

 

De cover van Dearer

De cover van Dearest Tinkebell,

 

‘Het enige wat ik met dit boek doe is de bal terugkaatsen’, aldus de kunstenares zelf. ‘Ik stel de mailers de retorische vraag: ‘Oh, jij wilt mij dood hebben? Maar wie ben jij dan eigenlijk?’ En dan blijkt dat op internet die mensen zelf het antwoord geven.’ 

Update: Vice-collega Jan van Tienen interviewde Tinkebell. En hier praat ze onder meer over haar hamsterproject. Oordeel zelf.

Mooie Liedjesmaandag – II

Zoals vorige week beloofd: elke maandag een mooi liedje online. In deel II van veel: An Audience With The Pope van Elbow. Een nummer van hun meest recente album The Seldom Seen Kid, dat vorig jaar de Mercury Prize voor beste album van het jaar in de wacht sleepte. Er is nog geen clip, wel een mooi live gespeelde versie met het BBC Concert Orchestra. Enjoy!

Vergeet de film, denk aan de titelrol

Vrijwel iedereen zal films of series die hij of zij kijkt beoordelen op (en nu noem ik maar een paar zijstraten) het overkoepelende thema, aansprekende personages, meeslependheid van het verhaal, spanning, ontroering, humor, blabla. Maar wie zegt er ooit iets over de titelrol, oftewel de opening credits van een willekeurige film? Sommige filmmakers vullen die zó creatief in, dat er naar alle waarschijnlijkheid een aparte Oscar voor Best Title Sequence in het leven wordt geroepen. Femke Wolting en Bruno Felix viel dat ook op, en maakten er een fantastische website over. Achterliggende gedachte: ‘Title sequences can be engaging or wildly entertaining, funny, exhilarating, or simply drop dead beautiful. They can be oozing with visual poetry and sophisticated imagery while others hit you hard with their bold and audacious stylistic gestures. And let’s face it. Despite what some studios seem to believe, everybody loves a good title sequence, whether it’s at the start or at the end of the movie.’ Hier alvast twee noemenswaardige voorbeelden:

De opening credits van Dexter, een Amerikaanse serie over een forensisch onderzoeker bij de politie van Miami, Dexter Morgan, die heel toevallig een tweede leven als seriemoordenaar leidt:  

Of deze, van het fantastische Thank You For Smoking, een hilarische en cynische kijk op de Amerikaanse tabaksindustrie. Check vooral ook dat liedje!

 

Hoeveel zegt u?

Chris Jordan is een Amerikaans artiest met een interessant project: Running The Numbers is volgens Jordan zelf een zelfportret van Amerika. Maar wat maakt hij dan? Nou, voornamelijk gigantische fotocollages waarmee hij het Amerikaanse consumentisme in beeld brengt. Hieronder een voorbeeld, met als begeleidende tekst: ‘Depicts 32,000 Barbies, equal to the number of elective breast augmentation surgeries performed monthly in the US in 2006.’ De dubbele zoom maakt de zaak duidelijk.

120071081312007108371200710909

Deze is ook mooi: ‘Depicts 2.3 million folded prison uniforms, equal to the number of Americans incarcerated in 2005. The U.S. has the largest prison population of any country in the world.’116935803311693436761169351782

Het ideale paleis

facteur1

Zie hier Ferdinand Cheval: Fransman, loner en bovenal postbode. In de jaren twintig van de vorige eeuw liep hij dagelijks rustig zijn postronde in Châteauneuf-de-Galaure, een gehucht in het Franse département Drôme. Wat is er zo bijzonder aan een doorsnee postbode die al dik tachtig jaar dood is? Nou, Cheval raapte tijdens zijn dagelijkse rondes steentjes van straat, en besloot een huisje te bouwen. Als je dat dertig jaar volhoudt, krijg je dit:

east_panorama_smallCheval noemde zijn bouwwerk Le Palais Idéal. Ook heden ten dage is het zelfgebouwde huis van Cheval een grote toeristische trekpleister (check hier de site, met nog veel meer foto’s), en werd hem bij leven lof toegezwaaid door grote kunstenaars als schrijver André Breton en Pablo Picasso. Dichter bij huis maakte ook Spinvis een mooie voorstelling over Cheval.