Een vreemd verhaal

Ik ga u even een wat vreemd verhaaltje vertellen. Een tijdje geleden las ik dit boek ter voorbereiding op mijn reis naar de USA: in_new_york_en_domweg_gelukkig_jan_tromp_fJan Tromp, oud correspondent van De Volkskrant in New York City, doet in dit boek verslag van de ins en outs van de stad. De gekte, de rush van Manhattan, het grote geld, de rust in Central Park, de celebrities, de streetsweepers, de black communities in Harlem, en het feit dat alles (echt álles) in NY mogelijk is zo lang je maar dikke pegels neerlegt. Ook schrijft Tromp veel over de architectuur van New York. Niet alleen over bekende gebouwen als The Empire State Building en Rockefeller Center, maar ook over iconografische appartementencomplexen als The Dakota Building (Hier de streetview) waar onder meer John Lennon, Lauren Bacall, Boris Karloff en Leonard Bernstein ooit woonden. Nu wordt het vreemd: Tromp besteed ongeveer halverwege het boek een half hoofdstuk aan dit gebouw, tegelijkertijd zat ik al sinds bladzijde één met een melodie in mijn hoofd die ik niet kon thuisbrengen. U weet wel, zo’n oorwurm die niet uit je kop te stampen is. Totdat ik het boek weer dichtsloeg. Het was een trieste, slepende melodie, gezongen door een vrouw met een spookachtige stem. Maar wie/wat/waar/waarom: geen idee. Totdat ik halverwege het boek over The Dakota Building las, en ik dezelfde avond deze prachtfilm weer eens keek: rosemarys-baby-poster-big Want waar speelt het overgrote deel van het lugubere verhaal van Rosemary’s Baby zich af? En wie zong toch die melodie met die spookachtige stem? Het antwoord vindt u hieronder. Het broodje-aap verhaal dat het zou spoken in The Dakota, klinkt ineens niet zo ongeloofwaardig meer.

Advertenties