Ik Google mezelf ook eens een keer…

…En meteen props voor mijn hipheid! google

Advertenties

De aanfluiting van de week

Als aanvulling op de flutherdenking van meneer de popkoning op de Dam in Amsterdam:6a00d8341c625053ef0115706d79b1970c-400wi

Euh?

Tussen de miljoenen figuren die een weblog bijhouden op het net zit soms een persoon die het nét even anders aanpakt. Geen random website, maar een multimedia-blog waar in plaats van teksten experimenten worden gepost. Project euh? van Sylvain Vriens uit Amsterdam is een mooi voorbeeld. Goed voor een uurtje aangename verbazing. Klik hierrr en laat u testen!euh

Een vreemd verhaal

Ik ga u even een wat vreemd verhaaltje vertellen. Een tijdje geleden las ik dit boek ter voorbereiding op mijn reis naar de USA: in_new_york_en_domweg_gelukkig_jan_tromp_fJan Tromp, oud correspondent van De Volkskrant in New York City, doet in dit boek verslag van de ins en outs van de stad. De gekte, de rush van Manhattan, het grote geld, de rust in Central Park, de celebrities, de streetsweepers, de black communities in Harlem, en het feit dat alles (echt álles) in NY mogelijk is zo lang je maar dikke pegels neerlegt. Ook schrijft Tromp veel over de architectuur van New York. Niet alleen over bekende gebouwen als The Empire State Building en Rockefeller Center, maar ook over iconografische appartementencomplexen als The Dakota Building (Hier de streetview) waar onder meer John Lennon, Lauren Bacall, Boris Karloff en Leonard Bernstein ooit woonden. Nu wordt het vreemd: Tromp besteed ongeveer halverwege het boek een half hoofdstuk aan dit gebouw, tegelijkertijd zat ik al sinds bladzijde één met een melodie in mijn hoofd die ik niet kon thuisbrengen. U weet wel, zo’n oorwurm die niet uit je kop te stampen is. Totdat ik het boek weer dichtsloeg. Het was een trieste, slepende melodie, gezongen door een vrouw met een spookachtige stem. Maar wie/wat/waar/waarom: geen idee. Totdat ik halverwege het boek over The Dakota Building las, en ik dezelfde avond deze prachtfilm weer eens keek: rosemarys-baby-poster-big Want waar speelt het overgrote deel van het lugubere verhaal van Rosemary’s Baby zich af? En wie zong toch die melodie met die spookachtige stem? Het antwoord vindt u hieronder. Het broodje-aap verhaal dat het zou spoken in The Dakota, klinkt ineens niet zo ongeloofwaardig meer.

Mighty Mouse vs. Mighty Dead Mouse

De standaard Mighty Mouse van Apple ziet er al sinds lange tijd zo uit:mighty_mouse

Leuker wordt het natuurlijk als je zélf de boel een beetje update, en er eigenhandig een Mighty Dead Mouse van maakt. Die ziet er in vier stappen dan zo uit:Mighty_dead_mouse02Mighty_dead_mouse05Mighty_dead_mouse03Mighty_dead_mouse01

De spoedcursus ‘Hoe knutsel ik zelf een Mighty Dead Mouse in elkaar’ vindt u op Macenstein.com

Hey, has anybody seen Mike Rotch lately?

13456-TheSimpsons-jigsawsSimpsons-freaks zijn er veel. Sommigen schrijven er af en toe een blog over, anderen gaan zo ver dat ze hun halve sociale leven opgeven om een fansite te bouwen waarop werkelijk élke trivialiteit (van geniaal via gewoon leuk naar spitsvondig tot dóódsaai) omtrent Amerika’s most famous cartoon family uit de doeken wordt gedaan. Zoals op The Simpsons Archive, een site waarop een of andere gek onder meer álle saxofoonsolo’s die Lisa Simpson 20 seizoenen lang zo nu en dan in een aflevering speelt fonetisch heeft uitgeschreven. Zoek een baan, denk je dan. Bijzonder grappig is de lijst Phone Calls To Moe’s: een lijst met alle fake telefoontjes die Bart Simpson door de jaren heen pleegde met Moe Szyslak, loner en kroegbaas van Springfield, waar de serie zich afspeelt. Dat gaat altijd als volgt: Bart belt de zich van geen kwaad bewust zijnde Moe en vraagt naar mensen met namen als Amanda Huggenkiss, Mike Rotch, Oliver Clothesoff, Ivana Tinkle, Seymour Butz, Hugh Jazz, Anita Bath en Heywood U. Cuddleme. Spreek ze uit, en u snapt ’t wel. Hierrr de volledige lijst, tezamen met de grootste bak Simpsons-zin en -onzin die er te vinden is.

De kattentas en de haatmails

Tinkebell is het kunstenaarspseudoniem van Katinka Simonse. U weet wel, de mevrouw van die kattentas. Nee? Nou, Tinkebell is een kunstenares die in haar werk veel met dieren werkt. Of verwerkt, eigenlijk. Zo liet ze voor haar project ‘Save The Pets’ honderden hamsters in kleine plastic ballen rondlopen, en wekte ze de woede van hele volksstammen door in 2004 eigenhandig haar 2-jarige kat Pinkeltje de nek om te draaien en het beest tot een handtas te fabriceren. Hij was volgens de kunstenares al geruime tijd depressief. Hoe dan ook, poes zag er nadien zo uit:kattentas

Te verwachten gevolg: duizenden haatmails van over de hele aarde, uiteenlopend van een simpel ‘Ik hoop dat je sterft’ tot een welluidend ‘I hope you die in great pain burning in hell, sicko. If I ever meet you in the street, I’ll beat you up so hard, that even your own mother won’t recognize you. Fuck you.’ Tinkebells nieuwste project is het boek Dearest Tinkebell, een lijvig werk waarin ze de ontvangen haatmails heeft gebundeld, compleet met foto’s en informatie over alle afzenders. In een wereld van Twitteren, Youtuben en Facebooken is dat echt zo lastig niet. Wat is er nu zo apart aan een boek met een verzameling hatemails? Sandra Smallenburg verwoordde het uitstekend in NRC Next: ‘Het is haast grappig om te zien dat de jongen die Tinkebell in juli 2005 een mail stuurde met de tekst ‘STERF HOER IK GA ZORGEN DAT JIJ UREN LANG GAAT LIJDEN’ een 17-jarige hardrocker uit Naaldwijk blijkt te zijn die op internet naarstig op zoek is naar strips van Jan, Jans en de kinderen. Schokkender wordt het wanneer naast een foto van een keurige Amerikaanse huismoeder – want ook die zijn in het boek goed vertegenwoordigd – een zinsnede te lezen is als ‘what a stupid fucking bitch you are’.

 

De cover van Dearer

De cover van Dearest Tinkebell,

 

‘Het enige wat ik met dit boek doe is de bal terugkaatsen’, aldus de kunstenares zelf. ‘Ik stel de mailers de retorische vraag: ‘Oh, jij wilt mij dood hebben? Maar wie ben jij dan eigenlijk?’ En dan blijkt dat op internet die mensen zelf het antwoord geven.’ 

Update: Vice-collega Jan van Tienen interviewde Tinkebell. En hier praat ze onder meer over haar hamsterproject. Oordeel zelf.